Έφυγε από τη ζωή χθες το πρωί (20 Φεβρουαρίου) ο φίλος και η ψυχή της εφημερίδας μας «ΒΗΡΑ» ο Τάσος Γεωργιάδης. Ο Τάσος ήταν ο εμπνευστής της έκδοσης της εφημερίδας μας και για πολλά χρόνια ο υπεύθυνος της ύλης, μέχρι που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, για λόγους υγείας. Όμως για μας παρέμενε ο μόνιμος συνεργάτης και ο εμπνευστής μας. Άνθρωπος με κύρος και μόρφωση, με πραγματική ευγένεια χαρακτήρα, «άρχοντας» στους τρόπους, με το χαμόγελο στα χείλη ακόμη και όταν είχαμε δυσκολίες στην έκδοση της εφημερίδας και στη Συντακτική Επιτροπή, μας εμψύχωνε με το παράδειγμά του. Ήταν πάντα ενεργώς παρών τόσο στην εφημερίδα όσο και στις εκδηλώσεις που οργάνωνε ο Σύλλογός μας.
Στους οικείους του, στην οικογένειά του και στα αδέλφια του εκφράζουμε την βαθιά μας λύπη και τα θερμά μας συλλυπητήρια.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ, ΦΙΛΕ ΜΑΣ ΤΑΣΟ.
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.
Ο Σύλλογός μας συμμετέσχε στην Εξόδιο Ακολουθία, που έγινε στο Κοιμητήριο του Αμαρουσίου και προσέφερε στη μνήμη του 50 Ευρώ για το “ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ”.
Εκ μέρους του Συλλόγου μας ο υπεύθυνος της εφημερίδας μας, που διαδέχθηκε τον Τάσο στη θέση αυτή, Δημήτρης Καραμάτσκος, εκφώνησε τον παρακάτω Επικήδειο λόγο:
Αγαπητή κ. Γεωργιάδου, αγαπητά παιδιά, αδελφές, συγγενείς και φίλοι του εκλιπόντος φίλου μας Τάσου.
Εκ μέρους του συλλόγου «ΒΗΡΑ» ανέλαβα το δύσκολο ρόλο να απευθύνω λίγα λόγια στην αγάπη σας και οφείλω να ευχαριστήσω την οικογένεια του Τάσου, γιατί μου το επέτρεψε.
Η ώρα αυτή της Εξόδιας Ακολουθίας είναι ένας σημαντικός σταθμός για την οικογένεια, γιατί κατευοδώνει ένα μέλος της, τον σύζυγο και τον πατέρα της αλλά και για τις αδελφές του. Γιατί αποχωρίζονται και δίνουν τον «τελευταίον ασπασμόν» στον αγαπημένο τους άνθρωπο. Είναι σκληρή ώρα. Δύσκολα μπορεί κάποιος να μείνει ασυγκίνητος σε τέτοιες στιγμές. Ακόμη και ο Θεάνθρωπος Ιησούς, όταν βρέθηκε μπροστά στον τάφο του αγαπημένου του φίλου Λαζάρου, «εδάκρυσε».
Ο μόνιμος αποχωρισμός από αγαπημένα πρόσωπα είναι οδυνηρός. Μόνο η ελπίδα και η πίστη μας στην άλλη ζωή και την Ανάσταση, που η Εκκλησία διδάσκει, η πίστη ότι ο άνθρωπος δεν τελειώνει με τον φυσικό θάνατο, γιατί αυτός είναι κοίμηση και θα εναποτεθεί στο «κοιμητήριο», η ελπίδα ότι θα ξαναβρεθούμε και πάλι στην άλλη ζωή, την αιώνια, με όσους αγαπήσαμε στη ζωή αυτή, την πρόσκαιρη, μπορεί να απαλύνει τον πόνο του χωρισμού.
Ο άνθρωπος όμως, ως ελεύθερη οντότητα, σχετίζεται και με άλλους ανθρώπους, δημιουργεί φιλίες, συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα, αγαπά τους ανθρώπους και αγαπιέται από τους ανθρώπους. Με την έννοια αυτή ο αποχωρισμός από τον «κεκοιμημένο» και αγαπητό σε όλους μας Τάσο αφήνει ένα οδυνηρό κενό όχι μόνο στην οικογένεια, που σίγουρα πονάει περισσότερο από όλους τους άλλους, τους φίλους και τους γνωστούς, γιατί αποχωρίζεται όχι ένα φίλο ή γνωστό αλλά τον ίδιο τον σύζυγο και τον πατέρα, αλλά και σε όλους εμάς που ήρθαμε να τον κατευοδώσουμε. Γιατί ο Τάσος ανήκε και σε όσους σχετίστηκε μαζί τους, σε όσους αγάπησε και τον αγάπησαν.
Για μας τους Φεριώτες της Αθήνας, τους συμπατριώτες και φίλους του Συλλόγου «ΒΗΡΑ», ο Τάσος ήταν ο πρωτεργάτης και η ψυχή του για πολλά χρόνια. Ήταν από τα ιδρυτικά του μέλη αλλά το σπουδαιότερο ο Τάσος ήταν ο εμπνευστής της έκδοσης της εφημερίδας μας και για πολλά χρόνια ο υπεύθυνος της ύλης, μέχρι που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, για λόγους υγείας.
Όμως για μας παρέμενε ο μόνιμος συνεργάτης και ο εμπνευστής μας. Τον γνωρίσαμε και τον ζήσαμε ως άνθρωπο με κύρος και μόρφωση, με πραγματική ευγένεια χαρακτήρα, «άρχοντα» στους τρόπους, με το χαμόγελο στα χείλη. Ακόμη και όταν είχαμε δυσκολίες στην έκδοση της εφημερίδας και στη Συντακτική Επιτροπή, αυτός μας εμψύχωνε με το παράδειγμά του. Ήταν πάντα ενεργώς παρών τόσο στην εφημερίδα όσο και στις εκδηλώσεις που οργάνωνε ο Σύλλογός μας.
Για την τεράστια προσφορά του στους συμπατριώτες μας και στην εφημερίδα μας, στην εκδήλωση της κοπής της πίτας που πραγματοποιήθηκε πέρυσι, στις 26 Ιανουαρίου του 2014 στο Σαρόγλειο Μέγαρο, έγινε από τον πρόεδρο του Συλλόγου μας, τον Στρατηγό κ. Γιώργο Ταμουρίδη, ειδική μνεία της προσφοράς του και του απονεμήθηκε καθηκόντως το μετάλλιο, το οποίο και του αποστείλαμε, γιατί για λόγους υγείας δεν μπορούσε να παραστεί και να το παραλάβει αυτοπροσώπως.
Καθηκόντως και τώρα, Τάσο, σε κατευοδώνουμε στην τελευταία σου κατοικία με την ολόθερμη ευχή όλων μας ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου «εν χώρᾳ ζώντων», εκεί όπου δεν υπάρχει «πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος».
Αιωνία η μνήμη σου, Τάσο.
Καλό Παράδεισο και να μας περιμένεις κι εκεί με το αιώνιο χαμόγελό σου.
